dinsdag 19 mei 2009
maandag 18 mei 2009
Cultuurschok
Waarschijnlijk zijn er onder u nog die uit een boerengat komen. Tot een jaar of 12-13 valt dat allemaal nog mee. Kampen bouwen, door de bossen crossen en voetballen tot je een voet in je ballen kreeg. It’s all fun and game ‘till someone loses a bollock.
Maar dan kom je plots in een school, een middelbare welteverstaan, waar het aantal leerlingen vele malen groter is dan het aantal inwoners van dat boerengat. Je komt in een stad waar er meisjes rondlopen van minder dan 80kg en die er géén sport van maken om meisjes plagen is liefde vragen te zingen als je roept – excuse my French – GA WEG TEEF. Je ziet schepsels met een andere huidskleur dan de jouwe, en je vraagt je af of de theorie die in jouw boerengat algemeen aanvaard werd, namelijk dat ze een aparte diersoort zijn, wel helemaal klopt.
En je probeert je weg te vinden, en na zes jaar in zo’n stad kan ik zeggen dat ik, en u ongetwijfeld ook als u dit leest, er wonderwel in geslaagd ben mij aan te passen aan de omgeving. Zodat ik het stadsleven nu toch min of meer gewoon ben.
En toch, en toch. Ik heb in ons geliefd Gent al wat meegemaakt (zie de vorige Borluut), maar de laatste tijd steekt het lot toch wel erg vreemde toeren uit.
Zo placeerde ik mij op een zonnige woensdagmiddag in een parkje met een boekje. Hoewel ik de vreemde geur die uit een grote sigaret kwam en de misbaksels met haar als poedels en lappen als kleren niet kon plaatsen, was dat niet de reden waarom ik uiteindelijk ben moeten vluchten. Na een luttele 10 minuten huppelde er een klein, mollig dametje van rond de 40 door het park, met een Flamenco aandoend zwart-en-rood jurkje. Ook had ze een balkon van een halve meter, zowel voor- als achteraan. Werken Michiel, werken, dacht ik, de woorden van mijn vader op het land herinnerend. Al goed en wel, maar dat dametje begon daar plots sensueel te dansen, draaide als een slang en ging door de knieën als iets dat goed door de knieën kan gaan. In het midden van het park! Met een balkon van een halve meter! Zowel voor- als achteraan!
Zoveel vunzigheid en openbare zedenschennis kon ik niet aan, dus ik trok mij terug in mijn kamer. Hersteld van dat uiterst verwarrende tafereel, besloot ik nog wat van de zon te genieten. Dus zette ik mij op mijn vensterboord – waaghals! – en las daar in mijn boek. In de verte zag ik een gehandicapte - nog iets dat je niet ziet in mijn boerengat, we hebben een diep ravijn - net zoals ik genieten van de zon, in zijn rolstoel. Een kwartier later zat hij nog altijd in krak dezelfde positie, hoek van de nek op 60° in de lucht. Vreemde snuiter, dacht ik, het zal wel aan zijn handicap liggen.
Nog een kwartier later zag ik hem echter in een hoogst oncomfortabele positie verkeren. Op knieën en hoofd meerbepaald. Er was nog geen frank, geen euro, enkel een gehandicapte gevallen. Die bleef daar maar zitten en, vergeef me, ik begon me te amuseren in de situatie. De zoomfunctie op mijn GSM bleek ontoereikend, dus ik besloot het moment te savoureren.
Vele Joden waren de man reeds voorbij gelopen, maar ten slotte hielden toch drie barmhartige Samaritanen halt. Ze hielpen de man in zijn karretje – spelbrekers! -, maar daar lieten ze het niet bij. Ze schenen er een genoegen in te scheppen te praten met de man, ze begonnen zelfs hun vrienden uit te nodigen via de telefoon!
Die waren verbazend snel ter plekke, en ze lieten hun komst niet onopgemerkt voorbij gaan. Een gele partyvan met lichten en loeiende geluiden pikte de man in de kar op, en ik zag nog net dat zijn twee vrienden fluogele kledij aan hadden, wat me doet vermoeden dat ze naar een disco feestje gingen met dresscode fluo. De drie Samaritanen mochten blijkbaar niet mee, waardoor ik met 90% zekerheid kan zeggen dat de bestuurders van de partyvan Joden waren. Die hadden het namelijk niet zo op Samaritanen.
Zo komt de kennis uit mijn boerengat toch nog van pas in de stad.
Maar dan kom je plots in een school, een middelbare welteverstaan, waar het aantal leerlingen vele malen groter is dan het aantal inwoners van dat boerengat. Je komt in een stad waar er meisjes rondlopen van minder dan 80kg en die er géén sport van maken om meisjes plagen is liefde vragen te zingen als je roept – excuse my French – GA WEG TEEF. Je ziet schepsels met een andere huidskleur dan de jouwe, en je vraagt je af of de theorie die in jouw boerengat algemeen aanvaard werd, namelijk dat ze een aparte diersoort zijn, wel helemaal klopt.
En je probeert je weg te vinden, en na zes jaar in zo’n stad kan ik zeggen dat ik, en u ongetwijfeld ook als u dit leest, er wonderwel in geslaagd ben mij aan te passen aan de omgeving. Zodat ik het stadsleven nu toch min of meer gewoon ben.
En toch, en toch. Ik heb in ons geliefd Gent al wat meegemaakt (zie de vorige Borluut), maar de laatste tijd steekt het lot toch wel erg vreemde toeren uit.
Zo placeerde ik mij op een zonnige woensdagmiddag in een parkje met een boekje. Hoewel ik de vreemde geur die uit een grote sigaret kwam en de misbaksels met haar als poedels en lappen als kleren niet kon plaatsen, was dat niet de reden waarom ik uiteindelijk ben moeten vluchten. Na een luttele 10 minuten huppelde er een klein, mollig dametje van rond de 40 door het park, met een Flamenco aandoend zwart-en-rood jurkje. Ook had ze een balkon van een halve meter, zowel voor- als achteraan. Werken Michiel, werken, dacht ik, de woorden van mijn vader op het land herinnerend. Al goed en wel, maar dat dametje begon daar plots sensueel te dansen, draaide als een slang en ging door de knieën als iets dat goed door de knieën kan gaan. In het midden van het park! Met een balkon van een halve meter! Zowel voor- als achteraan!
Zoveel vunzigheid en openbare zedenschennis kon ik niet aan, dus ik trok mij terug in mijn kamer. Hersteld van dat uiterst verwarrende tafereel, besloot ik nog wat van de zon te genieten. Dus zette ik mij op mijn vensterboord – waaghals! – en las daar in mijn boek. In de verte zag ik een gehandicapte - nog iets dat je niet ziet in mijn boerengat, we hebben een diep ravijn - net zoals ik genieten van de zon, in zijn rolstoel. Een kwartier later zat hij nog altijd in krak dezelfde positie, hoek van de nek op 60° in de lucht. Vreemde snuiter, dacht ik, het zal wel aan zijn handicap liggen.
Nog een kwartier later zag ik hem echter in een hoogst oncomfortabele positie verkeren. Op knieën en hoofd meerbepaald. Er was nog geen frank, geen euro, enkel een gehandicapte gevallen. Die bleef daar maar zitten en, vergeef me, ik begon me te amuseren in de situatie. De zoomfunctie op mijn GSM bleek ontoereikend, dus ik besloot het moment te savoureren.
Vele Joden waren de man reeds voorbij gelopen, maar ten slotte hielden toch drie barmhartige Samaritanen halt. Ze hielpen de man in zijn karretje – spelbrekers! -, maar daar lieten ze het niet bij. Ze schenen er een genoegen in te scheppen te praten met de man, ze begonnen zelfs hun vrienden uit te nodigen via de telefoon!
Die waren verbazend snel ter plekke, en ze lieten hun komst niet onopgemerkt voorbij gaan. Een gele partyvan met lichten en loeiende geluiden pikte de man in de kar op, en ik zag nog net dat zijn twee vrienden fluogele kledij aan hadden, wat me doet vermoeden dat ze naar een disco feestje gingen met dresscode fluo. De drie Samaritanen mochten blijkbaar niet mee, waardoor ik met 90% zekerheid kan zeggen dat de bestuurders van de partyvan Joden waren. Die hadden het namelijk niet zo op Samaritanen.
Zo komt de kennis uit mijn boerengat toch nog van pas in de stad.
Vlaanderen '09
Ik heb net eens snel het onderzoek overlopen waarop Vlaanderen '09 gebaseerd is. Grote verrassingen zijn er niet echt, maar ik heb toch enkele bemerkingen, vooral over de N-VA natuurlijk.
Ten eerste valt het op dat de Vlaming over het algemeen die waarden onderschrijft die de N-VA ook als cruciaal beschouwt. Men beschouwt eerlijkheid als de hoogste waarde, en Bart De Wever komt als eerlijkst politicus uit de bus.
Ten tweede kan je duidelijk zien dat er ruimte is voor de N-VA om te groeien. De twee bevolkingsgroepen die volgens het onderzoek passen bij de N-VA, de "Strakke Vlamingen" en de "Gezinsbewusten", zijn twee van de grootste groepen. Er wordt bij de N-VA zelfs gesproken over een mogelijk "uitbreidingsgebied".
Ten derde vallen mij de verschillen tussen man en vrouw in de beoordeling van politici op. Het is duidelijk, voor zowel man als vrouw, dat Jean-Luc Dehaene als de "beste" politicus beschouwd wordt. Maar Bart De Wever staat slechts éénmaal in de top 3 bij de vrouwen, tegenover ongeveer 6 keer bij de mannen.
Conclusie: de N-VA heeft een groot doelpubliek, maar weet het voorlopig niet te bereiken. Mogelijke plossing: de vrouwelijke thema's, die zeker reeds aanwezig zijn, nog meer benadrukken. Menselijker, sympathieker opstellen, nors imago verliezen.
Hoewel het huidige publiek van de N-VA dat niet graag zal hebben.
Ten eerste valt het op dat de Vlaming over het algemeen die waarden onderschrijft die de N-VA ook als cruciaal beschouwt. Men beschouwt eerlijkheid als de hoogste waarde, en Bart De Wever komt als eerlijkst politicus uit de bus.
Ten tweede kan je duidelijk zien dat er ruimte is voor de N-VA om te groeien. De twee bevolkingsgroepen die volgens het onderzoek passen bij de N-VA, de "Strakke Vlamingen" en de "Gezinsbewusten", zijn twee van de grootste groepen. Er wordt bij de N-VA zelfs gesproken over een mogelijk "uitbreidingsgebied".
Ten derde vallen mij de verschillen tussen man en vrouw in de beoordeling van politici op. Het is duidelijk, voor zowel man als vrouw, dat Jean-Luc Dehaene als de "beste" politicus beschouwd wordt. Maar Bart De Wever staat slechts éénmaal in de top 3 bij de vrouwen, tegenover ongeveer 6 keer bij de mannen.
Conclusie: de N-VA heeft een groot doelpubliek, maar weet het voorlopig niet te bereiken. Mogelijke plossing: de vrouwelijke thema's, die zeker reeds aanwezig zijn, nog meer benadrukken. Menselijker, sympathieker opstellen, nors imago verliezen.
Hoewel het huidige publiek van de N-VA dat niet graag zal hebben.
Come with me, do you remember?
Hoewel ik deze al zeker 100 keer gehoord heb, wacht ik nog steeds vol verwachting op de nieuwe Boys Noize: Come with me, do you remember?
Het liedje (set rip!) is hier te vinden: Come with me
Geniet!
Ik zal zo snel mogelijk de officiële versie online zetten, stay tuned!
De vraag van 1 miljoen
Kinderen opvoeden is nooit een gemakkelijke taak geweest. Ondanks de massa handboeken die over het onderwerp verschijnen, is er nog altijd geen zaligmakende formule of werkwijze. Toch moeten we de hoop niet opgeven. Ons hedendaags onderwijssysteem is het resultaat van een eeuwenlange evolutie, beginnend ergens met het telraam en voorlopig nog lang niet eindigend.
Toch wil ik enkele kritische vragen stellen naar aanleiding van een voorval dat mijn wereld op zijn kop gezet heeft. Meer daarover later, terug naar de kritische vragen: wat is het doel van onderwijs? Als ik zeg dat het doel van onderwijs is om kritische, beschaafde mensen klaar te stomen voor de maatschappij met tenminste een basiskennis en als het nog even kan beroepskennis, dan zal ik er niet ver van zijn.
Maar moeten we niet terug naar het doel van de mens zelf, als soort? Is onderwijs indirect geen middel tot seks en dus voortplanting, het in stand houden van de menselijke soort?
Als we van deze stelling uitgaan, namelijk onderwijs dient tot voortplanting, dan kunnen we niet zeggen dat het onderwijs gefaald heeft. De menselijke soort is nog steeds alive and kicking, tribale stammen echter sterven uit (zie ik een link? ziet u de link?). En toch ben ik zo stoutmoedig te stellen dat, na zoveel jaar evolutie, na zoveel jaar labeur en gepeins dat gestoken is in het onderwijs, de belangrijkste vraag van allemaal nog steeds niet correct beantwoord wordt.
Donderdagnacht, 2u45, Frituur Julien, Gent. Ikzelf en een kompaan eten de 235ste Bicky van dit jaar. Mijn ogen zien enkel Bicky, mijn mond proeft enkel Bicky, mijn oren horen enkel dronkaards. Wat zie ik daar? Mijn brein, geïnstitutionaliseerd tot en met door het onderwijs, ziet een menselijk wezen van het vrouwelijk geslacht kordaat op mij af komen. Wat denkt mijn brein, na al dat onderwijs? Het denkt: dat meisje zal de weg vragen. Of misschien wil ze weten hoeveel die heerlijke Bicky kost.
Le môment suprême. Ik herinner me nog dat ik dacht: dat meisje komt wel heel erg dicht bij mij staan. Ze stelt haar vraag. Ik kijk naar mijn halve Bicky, bereken helaas foutief de kosten en de baten, en antwoord: “Nee, vanavond niet”.
De vraag waar het om draait, en die ik nog steeds niet correct kan beantwoorden: “Edde zin om te neuken?”
P.S. aan het meisje: vanavond wel
Toch wil ik enkele kritische vragen stellen naar aanleiding van een voorval dat mijn wereld op zijn kop gezet heeft. Meer daarover later, terug naar de kritische vragen: wat is het doel van onderwijs? Als ik zeg dat het doel van onderwijs is om kritische, beschaafde mensen klaar te stomen voor de maatschappij met tenminste een basiskennis en als het nog even kan beroepskennis, dan zal ik er niet ver van zijn.
Maar moeten we niet terug naar het doel van de mens zelf, als soort? Is onderwijs indirect geen middel tot seks en dus voortplanting, het in stand houden van de menselijke soort?
Als we van deze stelling uitgaan, namelijk onderwijs dient tot voortplanting, dan kunnen we niet zeggen dat het onderwijs gefaald heeft. De menselijke soort is nog steeds alive and kicking, tribale stammen echter sterven uit (zie ik een link? ziet u de link?). En toch ben ik zo stoutmoedig te stellen dat, na zoveel jaar evolutie, na zoveel jaar labeur en gepeins dat gestoken is in het onderwijs, de belangrijkste vraag van allemaal nog steeds niet correct beantwoord wordt.
Donderdagnacht, 2u45, Frituur Julien, Gent. Ikzelf en een kompaan eten de 235ste Bicky van dit jaar. Mijn ogen zien enkel Bicky, mijn mond proeft enkel Bicky, mijn oren horen enkel dronkaards. Wat zie ik daar? Mijn brein, geïnstitutionaliseerd tot en met door het onderwijs, ziet een menselijk wezen van het vrouwelijk geslacht kordaat op mij af komen. Wat denkt mijn brein, na al dat onderwijs? Het denkt: dat meisje zal de weg vragen. Of misschien wil ze weten hoeveel die heerlijke Bicky kost.
Le môment suprême. Ik herinner me nog dat ik dacht: dat meisje komt wel heel erg dicht bij mij staan. Ze stelt haar vraag. Ik kijk naar mijn halve Bicky, bereken helaas foutief de kosten en de baten, en antwoord: “Nee, vanavond niet”.
De vraag waar het om draait, en die ik nog steeds niet correct kan beantwoorden: “Edde zin om te neuken?”
P.S. aan het meisje: vanavond wel
Abonneren op:
Posts (Atom)
