Een FAIL van jewelste

Voor de mensen die er nog altijd niet van overtuigd zijn dat het WK 2010 het slechtste ooit is, even tussendoor deze opsomming van negatieve kanten.

1. Het is zomer in Europa. In feite verlangen we een heel jaar naar de maanden juni, juli en augustus, want dan lijken we pas echt te kunnen leven. In een parkje gaan zitten, barbecueën, sporten zonder doorweekt of ziek te zijn. Dus wat besluit de FIFA? Laten we allemaal naar AFRIKA gaan, alwaar het winter is! Great! Nu is het hier eens mooi weer, gaan we lekker op een ander continent in de koude gaan zitten.

2. Afrika? Zuid-Afrika dan nog? Laten we eens een economische analyse maken. Europa: voetbalgek en veel stadions (nodig) want veel ploegen. Zuid-Afrika: iets minder voetbalgek en niet veel stadions nodig, want niet veel ploegen, laat staan geld genoeg om ze te bouwen. En wat zullen ze doen met die stadions? Ze kostelijk onderhouden, of ze kosteloos laten verloederen? Driewerf hoera voor nutteloze infrastructuur! Europa: mensen hebben geld genoeg om voetbaltickets te kopen. Zuid-Afrika: mensen kunnen er amper in hun dagelijkse behoeften voorzien. De restanten van de cursussen economie en rechtseconomie in het achterhoofd, lijkt dit me een welvaartsverlies waar zelfs Mao jaloers op zou zijn. Wij willen in het stadion naar het voetbal gaan kijken (lekker warm remember!), maar kunnen niet. De Zuid-Afrikanen willen ook, maar kunnen niet, om andere redenen. Met als gevolg dat er gratis tickets moeten weggegeven worden.
Ook lokale politici doen er hun profijt mee, ze gebruiken WK-tickets om hoge functionarissen om te kopen, vriendjes te maken e.d.m. Sommigen opperen dat het WK er meer welvaart zal creëren, maar ik ben ervan overtuigd dat de totaalsom meer dan negatief zal zijn. Als je weet dat locals geen eten mogen verkopen rond de stadia omdat de FIFA contracten heeft met McDonalds en andere, weet je genoeg. De stewards worden onderbetaald – eentje is er al van gestorven – en staken meer dan ze stewarden.

3. De trouwste supporters zijn de Europese. Ze volgen de spelers van hun land overal naartoe. Dus we hebben hier nog een negatieve externaliteit: het milieu wordt zwaar geraped door al die vermogende Europese supporters die even naar Zuid-Afrika vliegen.

4. Nog even de vuvuzelas en de Jabulani vermelden. Iedereen is het erover eens dat die vuvuzelas waardeloos zijn: spelers kunnen niet meer communiceren, scheidsrechters worden blind en de Afrikaanse ploegen spelen ondanks de zogenaamde Afrikaanse sfeer die de vuvuzela schept, slechter dan ooit. De Jabulani is een ultra-super-duper-aërodynamische, state of the art voetbal, waar jammer genoeg bijna niemand kan mee voetballen. Over de keepers nog gezwegen.

5. Tijdens de match Algerije-Ghana zat er een supporter van Algerije in een verlichtingspaal, waarop ongeveer 12 stewards rond de verlichtingspaal gingen staan. “De Algerijn uit de verlichtingspaal kijken” met andere woorden.

6. Heinze loopt tegen de camera en slaat er op. Goed zo jongen. Ligt dit aan de hoogte? De vuvuzelas? Het zal een beetje van alles zijn, want de meeste matchen tot nu toe leken werkelijk op niets. Voor de trouwe kijkers: de groepsfase was toch werkelijk niets waard?

7. Tijd voor superlatieven. Ronaldo is gay, de vuvuzela is gayer, maar de prijs voor “Gayste voetballer van het WK” gaat naar Keita. Deze belachelijkste speler aller tijden zorgde er in de match Ivoorkust-Brazilië voor dat Kaka, de sympathiekste en slimste speler van het moment, met rood van het veld gestuurd werd.





8. Als laatste een persoonlijke boodschap aan Sepp Blatter: fuck you.


Michiel Vlaeminck.

Pleidooi voor vuur en kritiek

Het algemeen rookverbod in de horeca, dat er zeer waarschijnlijk zal komen in 2012, zette mij aan het denken over hoeveel en hoe ingrijpend de staat ons leven bepaalt. Hoewel ik geen radicaal tegenstander ben van dit rookverbod, ben ik er ook niet helemaal voor gewonnen. Akkoord, sigaretten zijn niet gezond en ze stinken. Als Bourgondiër sta ik er helemaal achter dat er niet mag gerookt worden in restaurants, en de onduidelijkheid die de vorige regeling met zich meebracht (verboden te roken voor etablissementen waar meer dan 30% van de omzet uit eten komt) was ook niet optimaal.

Maar nu legt de staat op hoe een zaakvoerder zijn zaak moet organiseren. Als de barman een roker is, moet ook hij naar buiten om te roken. De broeierige, rokerige sfeer die rondwaart in cafés om 4u ’s nachts, en die, met de nodige whisky, de beste verhalen in iedereen naar boven haalt, is verleden tijd. Is het echt nodig om de mensen opnieuw van hun weinige vrijheid die hen nog rest te beroven in het belang van de volksgezondheid? Dit is geen retorische vraag, ik heb zelf nog geen definitief antwoord. Ik wil dan ook niet enkel het rookverbod aan de kaak stellen. Het lijkt wel alsof het enige wat er nog bijkomt van nieuwe wetten, beperkingen zijn. Nieuwe strafbaarstellingen, nieuwe verboden, nieuwe hinderpalen om, voor een keer, te doen wat je wil.
Het hoge zelfmoordcijfer (ik gebruik bewust niet zelfdoding, het klinkt niet) in Vlaanderen is een ander vraagstuk. We doen het goed, we hebben alles wat we nodig hebben en toch willen we niet meer leven. We zijn niet gelukkig. De oorzaken zijn niet makkelijk te achterhalen. Toch ben ik ervan overtuigd dat het feit dat je niet kan doen met je leven wat je wil, dat je zelfs niet echt weet wát je wil doen met je leven, er een “gouden” aandeel in heeft.

De maatschappij dringt aan je op wat je moet doen, en wat je niet mag doen. Ben je goed met je hersenen, dan ga je naar de universiteit of hogeschool. Ben je goed met je handen, dan volg je een technische richting. Om vervolgens hoogstwaarschijnlijk heel je leven hetzelfde te doen, en daarna op pensioen. Er zijn weinig verrassingen meer, weinig spanning, terwijl films en muziek ons blijven voorspiegelen dat er om iedere hoek het gevaar, de ideale liefde, of een koffertje met geld wacht. Slechte gevoelens spruiten voort uit een incompatibiliteit tussen verwachtingen en de realiteit – zie de steengoede film “500 Days of Summer”, waar in een bepaalde scène het beeld opgesplitst is, met links de verwachtingen en rechts de werkelijkheid. Op kleine schaal valt dit te verdragen. Maar als je eenmaal inziet dat de verwachtingen die de maatschappij voor jou geschapen heeft, niet je echte verwachtingen zijn, kan je niet anders dan concluderen dat je verwachtingen voor eeuwig, op grote schaal met de realiteit zullen botsen. Zo kom je terecht op een vloedgolf van slechte gevoelens, wat, gecombineerd met andere factoren, kan uitmonden in een depressie.
Ofwel aanvaard je deze voortdurende clash tussen verwachtingen en realiteit, en word je lusteloos en geef je je verwachtingen op. Je zal wel eens een midlife-crisis hebben, maar vervolgens kan je met rustige vastheid je voorgeprogrammeerd leven verder leven. Ofwel niet, en beslis je zelf: uit het leven stappen, of verder leven met je dromen in je achterhoofd, vol vuur en enthousiasme en de wil om ze te verwezenlijken. Vuur krijg je door uitdagingen en confrontaties, gevaar. Niet door veilig in je kamer te zitten met je te duur internet, je Franse elektriciteit en weg van de schadelijke invloeden van sigaretten en seriemoordenaars en verkrachters, waar de straten volgens de media van vollopen. Niet door iedere dag om 8u op te staan, de file te trotseren, nutteloos bureaucratisch “werk” te verrichten, en ten slotte, beroofd van iedere creativiteit, om 18u met een microgolfmaaltijd voor de TV te gaan zitten.

George Costanza uit “Seinfeld” is een saai en zielig figuur. Hij faalt in alles dat hij onderneemt, heeft zijn uiterlijk niet mee en alles lijkt mis te lopen. Tot hij op een dag een lumineus idee heeft: vanaf nu zal hij het tegenovergestelde doen van alles wat hij tot dan toe gedaan heeft. Al hetgeen hij deed heeft altijd maar slechte dingen opgeleverd, dus al hetgeen hij niet deed moest wel iets goed opleveren. Het werkt perfect: hij ontmoet onmiddellijk een vrouw, en later vindt hij schitterend werk. Het is fictie, maar het idee erachter is simpel: de mens heeft verandering nodig om te bloeien. Verandering gaat gepaard met chaos. Chaos is het tegengestelde van orde. Orde is wat de wetgever, te veel, probeert te verkrijgen door overdreven reglementering. Het vuur in de mens, dat van verandering en chaos, wordt gedoofd.

Daarom een oproep aan de wettenmakers: bouw de regulering af, in plaats van nieuwe te creëren. Of stop tenminste met vrijheidsberovende wetten in het leven te roepen. In het beste geval voelen de mensen zich vrank en vrij. In het slechtste is er een beetje chaos. Niemand heeft ooit slecht gevaren bij een beetje chaos in het leven, je leert er alleen maar meer de rust door appreciëren. Hoe dit concreet moet gebeuren, kan ik (nog) niet zeggen. Hoe het niet moet echter wel. In de Verenigde Staten zijn er nu al in bepaalde staten wetten om het buitenhangen van de was te verbieden. In Nederland komt er binnenkort een kilometerheffing, en wij Belgen willen dit nu ook. In de Verenigde Staten mag je niet meer je was buitenhangen, bij ons mag je niet meer met de auto rijden. Binnenkort mag je niet meer roken in je auto. Of mag je auto niet meer roken.

Een fors gebouwde zwarte medemens

Een fors gebouwde zwarte medemens, minstens 2 meter groot en 120 kilogram zwaar, had geen succes met de vrouwen. Alle lieftallige deernen waar hij zijn grote ogen op liet vallen, waren zodanig onder de indruk dat ze zich allen gezamenlijk uit de voeten maakten. Gelijk wat hij probeerde, lopen als een dwerg, zijn adem inhouden om zijn buik ook maar 1 cm kleiner van omvang te maken, zelfs vrouwenkleren aantrekken, niets hielp, alle dames zagen door zijn maskerades, om zich vervolgens opnieuw allen gezamenlijk uit de voeten te maken.

De man volgde les aan de universiteit, in LA ergens, en hij zag hoe aanvankelijk enkel de hunks een meisje hadden. Zijn depressie begon te verergeren toen hij ook enkele nerds met een vrouwtje aan hun arm zag. Zo depressief als een blinde puit met acne, begon hij doelloos rond te zwerven in de straten van Los Angeles. Vastbesloten om een einde te maken aan zijn probleem, keerde hij zich tot het stilletjes observeren van het sociale gebeuren, en meerbepaald: het paringgebeuren. Enfin, wat eraan voorafgaat. Na ettelijke maanden zo doorgebracht te hebben, had hij een sluitend systeem opgesteld en kon hij overschakelen naar de praktijk.

Vooreerst: het belangrijkste om een vrouw te versieren is geld! Dat was zijn eerste voorwaarde, maar tevens zijn eerste probleem. Onze man zat namelijk krap bij kas. Gelukkig beschikte hij over een meer dan gezonde portie inventiviteit. Op een zonnige dag in mei, 21 mei om precies te zijn, fietste hij met een glimlach van daar tot hier naar de straten van een van de rijkste buurten van de stad: Beverly Hills. Daar ging hij op zoek naar een bank, bij voorkeur één waar alle rich bastards hun geld uit de muur haalden. Door de manier waarop onze broeder zich daar geplaatst had, in een hoekje en muisstil, zou de onwetende toeschouwer vermoed hebben dat hij zich wederom tot de kunst van het observeren bekeerd had. Niets was echter minder waar. Wanneer hij alleen was in de bank, dook hij vliegensvlug in de vuilbak, om er het rekeningsuittreksel met het grootste bedrag uit te halen. Dit stopte hij verfomfaaid weg in zijn portefeuille.

Die avond nog trok hij met zijn beste kleren en vol zelfvertrouwen de stad in. De dames merkten zijn zelfvertrouwen op, en hij slaagde erin om enkele gesprekken van 5 minuten te voeren. Daarna werd hij echter zenuwachtig, en maakten de dames zich – u kon het al raden - allen gezamenlijk uit de voeten. Zijn pièce de résistance moest echter nog komen: op de kaap van 4 minuten in het gesprek zei hij dat hij zich uit de voeten moest maken, en vroeg of ze hem nog eens wilde zien. En of ze haar nummer wilde noteren op het enige papiertje dat in zijn portefeuille zat…

Zo gezegd, zo gedaan, en de man wandelde zelfvoldaan naar zijn fiets. Zijn been was al half in de lucht, toen zijn gsm rinkelde. Het meisje van daarnet. Of hij zin had om zich samen met haar uit de voeten te maken, richting haar appartement.

Michiel Vlaeminck

Booty Klap

Wat een banger, Booty Klap van Yo Majesty.. Hij komt van hun cd, Futuristically Speaking...Never be afraid, maar ik heb hem nu pas ontdekt. Ik citeer digg.be even: "Hoe fantastisch ‘Don't Let Go' ook is, de track erna is ongetwijfeld de vetste op de hele cd en een van de beste dance-tracks van de voorbije tien jaar: de beat van ‘Booty Klap' werd verzorgd door Basement Jaxx en zou zelfs een bende bejaarden met ernstige artritis aan het dansen kunnen krijgen!"

Zeker eens beluisteren!

One love

Liever een kangoeroe dan een olifant

Cultuurschok

Waarschijnlijk zijn er onder u nog die uit een boerengat komen. Tot een jaar of 12-13 valt dat allemaal nog mee. Kampen bouwen, door de bossen crossen en voetballen tot je een voet in je ballen kreeg. It’s all fun and game ‘till someone loses a bollock.

Maar dan kom je plots in een school, een middelbare welteverstaan, waar het aantal leerlingen vele malen groter is dan het aantal inwoners van dat boerengat. Je komt in een stad waar er meisjes rondlopen van minder dan 80kg en die er géén sport van maken om meisjes plagen is liefde vragen te zingen als je roept – excuse my French – GA WEG TEEF. Je ziet schepsels met een andere huidskleur dan de jouwe, en je vraagt je af of de theorie die in jouw boerengat algemeen aanvaard werd, namelijk dat ze een aparte diersoort zijn, wel helemaal klopt.
En je probeert je weg te vinden, en na zes jaar in zo’n stad kan ik zeggen dat ik, en u ongetwijfeld ook als u dit leest, er wonderwel in geslaagd ben mij aan te passen aan de omgeving. Zodat ik het stadsleven nu toch min of meer gewoon ben.

En toch, en toch. Ik heb in ons geliefd Gent al wat meegemaakt (zie de vorige Borluut), maar de laatste tijd steekt het lot toch wel erg vreemde toeren uit.
Zo placeerde ik mij op een zonnige woensdagmiddag in een parkje met een boekje. Hoewel ik de vreemde geur die uit een grote sigaret kwam en de misbaksels met haar als poedels en lappen als kleren niet kon plaatsen, was dat niet de reden waarom ik uiteindelijk ben moeten vluchten. Na een luttele 10 minuten huppelde er een klein, mollig dametje van rond de 40 door het park, met een Flamenco aandoend zwart-en-rood jurkje. Ook had ze een balkon van een halve meter, zowel voor- als achteraan. Werken Michiel, werken, dacht ik, de woorden van mijn vader op het land herinnerend. Al goed en wel, maar dat dametje begon daar plots sensueel te dansen, draaide als een slang en ging door de knieën als iets dat goed door de knieën kan gaan. In het midden van het park! Met een balkon van een halve meter! Zowel voor- als achteraan!

Zoveel vunzigheid en openbare zedenschennis kon ik niet aan, dus ik trok mij terug in mijn kamer. Hersteld van dat uiterst verwarrende tafereel, besloot ik nog wat van de zon te genieten. Dus zette ik mij op mijn vensterboord – waaghals! – en las daar in mijn boek. In de verte zag ik een gehandicapte - nog iets dat je niet ziet in mijn boerengat, we hebben een diep ravijn - net zoals ik genieten van de zon, in zijn rolstoel. Een kwartier later zat hij nog altijd in krak dezelfde positie, hoek van de nek op 60° in de lucht. Vreemde snuiter, dacht ik, het zal wel aan zijn handicap liggen.

Nog een kwartier later zag ik hem echter in een hoogst oncomfortabele positie verkeren. Op knieën en hoofd meerbepaald. Er was nog geen frank, geen euro, enkel een gehandicapte gevallen. Die bleef daar maar zitten en, vergeef me, ik begon me te amuseren in de situatie. De zoomfunctie op mijn GSM bleek ontoereikend, dus ik besloot het moment te savoureren.
Vele Joden waren de man reeds voorbij gelopen, maar ten slotte hielden toch drie barmhartige Samaritanen halt. Ze hielpen de man in zijn karretje – spelbrekers! -, maar daar lieten ze het niet bij. Ze schenen er een genoegen in te scheppen te praten met de man, ze begonnen zelfs hun vrienden uit te nodigen via de telefoon!
Die waren verbazend snel ter plekke, en ze lieten hun komst niet onopgemerkt voorbij gaan. Een gele partyvan met lichten en loeiende geluiden pikte de man in de kar op, en ik zag nog net dat zijn twee vrienden fluogele kledij aan hadden, wat me doet vermoeden dat ze naar een disco feestje gingen met dresscode fluo. De drie Samaritanen mochten blijkbaar niet mee, waardoor ik met 90% zekerheid kan zeggen dat de bestuurders van de partyvan Joden waren. Die hadden het namelijk niet zo op Samaritanen.

Zo komt de kennis uit mijn boerengat toch nog van pas in de stad.

Vlaanderen '09

Ik heb net eens snel het onderzoek overlopen waarop Vlaanderen '09 gebaseerd is. Grote verrassingen zijn er niet echt, maar ik heb toch enkele bemerkingen, vooral over de N-VA natuurlijk.

Ten eerste valt het op dat de Vlaming over het algemeen die waarden onderschrijft die de N-VA ook als cruciaal beschouwt. Men beschouwt eerlijkheid als de hoogste waarde, en Bart De Wever komt als eerlijkst politicus uit de bus.

Ten tweede kan je duidelijk zien dat er ruimte is voor de N-VA om te groeien. De twee bevolkingsgroepen die volgens het onderzoek passen bij de N-VA, de "Strakke Vlamingen" en de "Gezinsbewusten", zijn twee van de grootste groepen. Er wordt bij de N-VA zelfs gesproken over een mogelijk "uitbreidingsgebied".

Ten derde vallen mij de verschillen tussen man en vrouw in de beoordeling van politici op. Het is duidelijk, voor zowel man als vrouw, dat Jean-Luc Dehaene als de "beste" politicus beschouwd wordt. Maar Bart De Wever staat slechts éénmaal in de top 3 bij de vrouwen, tegenover ongeveer 6 keer bij de mannen.

Conclusie: de N-VA heeft een groot doelpubliek, maar weet het voorlopig niet te bereiken. Mogelijke plossing: de vrouwelijke thema's, die zeker reeds aanwezig zijn, nog meer benadrukken. Menselijker, sympathieker opstellen, nors imago verliezen.
Hoewel het huidige publiek van de N-VA dat niet graag zal hebben.